Leipzig

Het wordt wel weer eens tijd voor een uitgebreide berichtgeving over het leven ten oosten van de Elbe. En hoe doe ik dat beter door te vertellen over mijn eerste weekend buiten Berlijn sinds ik hier ben?
Het weekend begon vrijdagavond met een extra complicatie. Omdat de treinen hier zo duur zijn en nooit rijden (die stakingen krijgen jullie zelfs mee geloof ik) had ik een mitfahrgelegenheit geregeld. Vrijdagavond vlak voordat ik de trampolinehal voor een avondje sporten binnenliep, belde ik nog even met het meisje.. die helaas toch niet de auto kon lenen van haar huisgenoot en zo zat ik zonder vervoer. Stress! Want regel maar zo snel even iets nieuws, terwijl je twee keer overstappen van je computer verwijderd bent.
Ik heb toch nog maar een uurtje gesport en ging een half uur eerder weg om nog iets te kunnen regelen. Voor ik thuis zou zijn, zou hetg al half 10 zijn en je kunt mensen toch niet te laat bellen. Dus maar snel naar huis waar ik simultaan een nieuwe mitfahrgelegenheit voor morgenochtend organiseerde en Marta (mijn Kroatische vriendin) ontving die net in Kreuzberg had gehospiteerd en ernstig in dubio zat hoe het nu met de kamerzoektocht verder moest.
Om half elf namen we de U-Bahn richting Alex. Zij ging naar huis, ik ging naar een wg-feestje. Daar ontmoette ik veel bekenden en nog meer onbekenden. Er waren zelfs Duitsers op het feestje en tot mijn verrassing zelfs Duitsers die ik kende van de Amnesty. Op dit feestje ontdekte ik mijn gekke situatie: Alle Duitsers begroeten meestal mijn eerste gestamelde woorden met de medeling: Ach je komt uit Nederland, wat schattig! De meeste Erasmusstudenten reageren echter met: Ach wat leuk dat er ook Duitsers zijn..Tja, waar hoor ik nu bij?
De thuisweg was een flinke trip. Op mijn fietsje had ik hetg in een kwartiertje gedaan, maar omdat ik zonodig Marta in de U-Bahn had willen begeleiden was ik eeuwig lang onderweg. 12 minuten wachten op de eerste U, 10 minuten op mijn overstap, half 5 thuis.. Volgende morgen om 10 uur iets zwaar in mijn hoofd (iets met het evenwichtsorgaan, of niet Yvonne?) en snel opweg naar de parkeerplaats, waarna ik in 2 uurtjes naar leipzig gereden werd.
Daar zag ik Annette en Matthias voor het eerst in drie jaar (sinds Siena) weer eens. Annette en ik wandelden door Leipzig en daarna aten we met haar vrienden. Daarna was het tijd voor het feestje, want daar ging het om: Annette is afgestudeerd!
In een studentenkelder werd gedanst en gedronken en heel veel Duits gesproken.. ik ben dit weekend wel aan mijn tax geraakt: er waren voor het eerst eens nergens Erasmusstudenten. Nadat Matthias de Schnapsleichen van de avond naar huis had getaxied, konden wij ook naar huis, waarbij het volgende morgen weer 11 uur opstaan was om uitgebreid in een Italiaans restaurant te gaan brunchen. Daar heb ik me schaamteloos volgevroten, tot het tijd was om weer de trein naar mijn eigen stadje te nemen. Ik reisde met 4 Duitsers op een Wochenendeticket (ik heb ze nog 'Klompen' geleerd en mijn Nederlandse boek laten lezen) en leerde zo eindelijk de Duitse regionale treinen eens goed kennen.
En na een heel gewoon, bijna saai weekje (contrast natuurlijk met de week ervoor waarin Stef op bezoek was en ook Erik en Sterre een avond langs waren geweest), kwam er zo nog een heel leuk weekend. Zien wat volgende week brengt: het weekend brengt in ieder geval alweer bezoek: dit keer mag ik mijn moeder, vader, Irene en Timo begroeten.