Immatrikulation

Woensdag mocht ik dan eindelijk gaan doen waarvoor ik me überhaupt zo vroeg naar Duitsland begeven had: me inschrijven bij de Humboldt. Netjes om 9 uur 's ochtends stond ik voor Under den Linden 6 vol goede moed. Na een half uur door lege gangen dwalen was die goede moed een beetje verdwenen. Gelukkig vond ik toen eindelijk iemand die wist waar ik heen moest. Daarmee begon het natuurlijk eigenlijk pas: eerst in de rij. Toen ik aan de beurt was, werd ik naar de kassa aan de andere kant van het gebouw gestuurd om mijn Semesterticket te betalen. Daarna terug in de rij: weer aan de beurt werd ik naar de verzekeringsmeneren en mevrouwen gestuurd om mijn verzekering te laten kijken. Weer in de rij: nu kreeg ik, toen ik aan de beurt was, een nummer. Weer wachten.. en toen mijn nummer eindelijk opgeroepen werd, mocht ik me dan ook inschrijven. Daar kreeg ik het heugelijke nieuws te horen dat alle Erasmusstudenten begroetingsgeld krijgen. Dus toen ik ingeschreven was mocht ik wéér naar de kassa. Toen was het gelukkig eindelijk voorbij, en dat wachten had wel wat gebracht, want ik was met twee meisjes in gesprek geraakt. En alsof mijn voorspelling dat als ik in Italië alleen maar Duitsers kende, ik nu alleen maar Italianen zou leren kennen, wel uit móést komen, waren het allebei Italianen. Met één van hen ging ik daarna nog wat drinken: de laatste mooie dag gebruikend om even eden paar uurtjes taalcursus te spijbelen.
Mijn tijd breng ik hier verder vooral door met Duits leren, boekjes lezen, musea en bezienswaardigheden bezoeken) bezoeken (woensdag de deutsche dom en het Victoriapark, donderdag de Berlinische Galerie, vandaag de Friedrichswerder Kirche) en soms wat sociale activiteiten. Woensdagavond begaf ik mij op mijn fietsje naar de Marienkirche op Alexanderplatz om naar een lezing over de DDR te luisteren. Omringt door door acute ostalgie bevangen ex-oost-duitsers luisterde ik naar een verhitte discussie die in Nederland louter academisch zou zijn geweest. Gisteravond begaf ik me door de stromende regen, wederom op mijn fietsje zonder licht de zelde kant op, om met mijn taalklas naar de film te gaan: toch nog een mooie tegenhanger van het filmfestijn dat in Utrecht is losgebarsten.
Nu is het weekend: de eerste week zit er bijna op. Ik heb Berlijn op de fiets leren kennen (na de eerste dag ben ik niet meer in het openbaar vervoer geweest), ik begin weer aan het Duits te wennen, ik ben ingeschreven in de stad en bij de universiteit, ik heb mensen gesproken en gezien die ik lang (of niet zo heel lang) niet gesproken heb (Nathalie, Bini, Chris) en ik heb nieuwe mensen ontmoet. Het echte Berlijnse leven barst pas los als ook de universiteit weer begint, maar een beginnetje is gemaakt.