Poznan

Welcome in Poland! zei onze vriendelijke Poolse lift ons toen we grens over gingen. Dat was goed gesproken! We hebben het gehaald. De derde etappe is genomen.
En omdat we behoorlijk vroeg aan kwamen (om vijf uur, terwijl de rest rond een uur of zeven verwacht wordt) hebben we weer de tijd even het internet op de gaan en het thuisfront op de hoogte te houden. Want is dat niet waar deze hele liftwedstrijd om draait? Zoveel mogelijk aandacht en publiciteit, zo mogelijk niet voor ons, maar voor Wit-Rusland. En als mijn bescheiden blogje daar aan bij kan dragen... (weten jullie ondertussem allemaal al wie Loekasjenko is? Goedzo!).
Maar vooral wil ik de bezorgden onder jullie graag vertellen dat ik nog in leven ben en dat alles voorspoedig gaat. Zeer voorspoedig, afgezien van het feit dat het al dagenlang sneeuwt en het vanaf vandaag zelfs officieel vriest. Prachtig liftweer, zou iedereen toch zeggen.

Waar moet ik het verhaal weer oppakken? Ver terug lijkt me, ergens in Hannover. Laat ik, om eht overzichtelijk te houden, beginnen bij de ochtend van negen maart. In Hannover was ad hoc nog even een ontvangst door de onderburgemeester geregeld, na veel onduidelijkheid over het hele gebeuren de dag ervoor. We kwamen aan bij een prachtig stadhuis en werden door een rasechte Bismarckische bediende van drankjes en koekjes voorzien. De ontvangst in de raadzaal bestond vooral uit het uitwisselen van een reclamepraatje over Hannover en ons reclamepraatje voor Amnesty. Afgezien van het feit dat de beste man er maar niet uit kon komen tot welk geslacht ik behoorde (wat hij later goed probeerde te maken door het verhaaltje over de betere schoolprestaties van meisjes specifiek in mijn richting te vertellen), was het interessant. Na een blik op de maquettes van Hannover in 1946 (heel plat), vertrokken we richting de snelweg.
Allemaal apart welteverstaan, wat echter niet kon voorkomen dat we na een half uurtje met z'n tienen bij hetzelfde kruispunt stonden. En zoals iedereen al gezegd had, bleek de stad uitkomen het moeilijkst. Ondanks het feit dat we iedereen bij het stoplicht op zijn minst probeerden aan te spreken, hebben we bijna twee uur in de kou en nattigheid gestaan. Net toen onze volgauto aanstalten maakte om mensen een stukje op weg te gaan helpen, werden wij gerad door een vriendelijke dame die ons veertig kilometer op weg kon helpen. De tijdelijke golf van warmte was zeer prettig, maar de kou was die dag al te veel doorgedrongen. Zelfs de sokkenwissel bij het tankstation waar we afgezet worden, zou weinig meer helpen. Mijn doorweekte doctor martens zouden het me de hele dag onmogelijk maken aan iets anders dan koude voeten te denken.
We mochten ons dan ook gelukkig prijzen dat het vanaf hier een stuk voorpoediger ging. Een warme chocomel in de hand gaf ons weer moed om verder te vragen en na een kwartiertje wilde een man die ons in eerste instantie afgewezen had, ons wel helpen naar een betere liftplek te komen. Vanaf daar besloten we voor het grote werk te gaan: alleen liften naar Berlijn accepteren. En binnen vijf mensen was het raak: een Pool die ons met 150 km per uur met de armen in de nek naar Berlijn wilde brengen. Conversatie was onmogelijk (en we hadden ook onze Poolse folders nog niet), maar interesse was er wel. Welke idioten gaan er immers midden in de sneeuw naar Polen liften? Turist? Nee, dat waren we niet. No Turist? We wisten de woorden Byelarus en Loekasjenko uit te brengen en duidelijk te maken dat het om actie ging. Dat kon zijn goedkeuring wegdragen: Loekasjenko idiot! Boemboem! We zaten in ieder geval op dezelfde lijn...
Bij het tankstation waar we daarna afgezet werden, zat het lot ons helemaal mee. Nederlanders! riep Stef uit, en een korte sprint naar de betreffende auto leverde ons direct een lift naar de Ku'damm op. Hallo Berlijn!

Laat ik de tijd in Berlijn en de ganzenbordactie voor vandaag even afdoen met de woorden dat het koud en nat was, maar gezellig. En dat het ondanks het weer en de geringere bereidheid van Duitsers tot het zetten van handtekeningen toch geslaagd was.

Want het liften begon vanochtend pas weer, en net aangekomen in Poznan, ben ik daar natuurlijk nog behoorlijk vol van. Op aanraden van onze vriendelijke gastheer en -vrouw in Berlijn, namen we de trein naar Michendorf (een klein dorpje onder de rook van Berlijn en in de uitlaatgassen van de snelweg) waar vandaan we door dikke lagen sneeuw en stukken bos naar het tankstation liepen. Het eerste half uur was weinig succesvol en vooral koud. Mensen zijn over het algemeen wel sympatiek (afgezien van de gebruikelijke chagerijnen en de negeerders), maar velen hadden geen ruimte of gingen Berlijn in. Na helemaal koud te zijn geworden, werd het tijd voor een warme chocomel. Daarna was het echter meteen raak. Twee Koerden wilden ons wel meenemen. Het werd een Duitse discussie op niveau: zoveel verschilde onze kennis van het Duits namelijk niet, maar het waren gezellige praters en grappenmakers. Zo denderden we in een auto met boxen die ons bijna van de achterbank afbliezen en een verwarming op 24 graden over de Duitse autobahn. Interesse voor onze actie was er, maar ook onbegrip en dus veel vragen: waarom had de organisatie ons niet beter vervoer verschaft? We hielden het er maar op dat we het vrijwillig deden. Oh, maar dan deden we het vrijwillig erg goed, wist een van de twee uit te brengen.
Bij het laatste tankstation voor Frankfurt Oder, en dus de grens, werden we afgezet. Daar zag het er wat somberder voor ons uit, want er kwamen auto's en er stond een enorme vrachtwagenfile. Net toen we besloten het een stukje verderop te proberen, wenkte een auto ons, dat ze zich toch bedacht hadden. Ze wilde ons meenemen en ook wel naar Poznan brengen, want liften in Polen, daar hadden ze maar weinig vertrouwen in. Als er echter meer Polen zijn zoals zij, hebben we weinig te vrezen. Het was een modern, jong stel dat goed Engels sprak en ons zo nu en dan dingen vroeg over de actie, over ons en over Nederland. Ze brachten ons tot in Poznan, terwijl zij eigenlijk ergens anders heen moesten. En met 180 over de Poolse snelweg (en 130 over de binnenwegen waar soms twee vrachtwagens naast elkaar op de afkomen als tegenliggers op een weg met twee rijstroken) bracht deze naar eigen zeggen voorzichtige bestuurder ons Polen binnen. We hebben e-mailadressen uitgewisseld en moesten het vooral laten weten of we levend in Bialystok waren gekomen. Ze zouden op het nieuws kijken of er iets over de actie in Warschau te zien zou zijn. Al net zo enthousiast en optimistisch als mijn moeder (en ik op maandag nog)! Het nieuws halen we echter wel, hoewel niet de tv. Check de weblog van de actie zelf om te zien hoe ver we gekomen zijn met ons offensief (canigetaright.blogspot.com).