Danziger beslommeringen en andere zaken...

Na zo'n lange radiostilte, slechts onderbroken door wat foto's, wordt het toch echt weer tijd voor een degelijke blogpost. Natuurlijk is geen nieuws vaak goed nieuws, maar toch is het misschien wel fijn om te weten wat het zoal was wat mij zo bij mijn weblog vandaan hield. Daar waren verschillende redenen voor. Ten eerste was daar mijn werk dat drukker werd: in mei vond een zelfgeorganiseerde lezingenreeks plaats, begon ik aan de film over Erasmusleven die we hier maken en moest ik ook voor het kantoorwerk opeens flink aan de slag. Ten tweede zijn daar de bezoekjes van de afgelopen tijd. In anderhalve maand hebben we mijn familie, Stefs ouders en Erik en Daniëlle mogen begroeten en rondleiden door Gdansk. Een goede gelegenheid om je eigen omgeving nog eens goed te bekijken en nieuwe dingen te ontdekken. Ten derde wil ik zo vaak dat kan in het weekend op stap, wat heeft geresulteerd in uitstapjes naar Wroclaw, Malbork, Hel, Torun en de Mazurische meren. Stef gaat met gemengd enthusiasme mee (als we het weekend weg zijn, kan hij niet voetballen), en heeft inmiddels zo'n allergie ontwikkeld dat hij de laatste twee keer acuut ziek werd en koorts kreeg. De komende twee weekenden blijven we dus maar in Gdansk. Ten vierde zijn daar de leuke dingen in Gdansk zelf: 's avonds was drinken met vrienden in onze stamkroeg Ygrek, samen bowlen, museumbezoek, een gekke Erasmusspeurtocht (die wij glorieus wonnen). Hier in Gdansk is zoveel te doen op het moment dat ik het regelmatig benauwd krijg omdat ik zoveel mis. Ten slotte zijn daar de gebruikelijke nevenactiviteiten die echter weinig kans hebben een routine te worden omdat het hier verder zo druk is. Klimmen heb ik al een tijdje niet gedaan, naar Iers dansen ben ik maar één keer geweest. Wat wel standhoudt is het Duitse toneelstuk waar ik sinds 3 weken een rol in heb. Woensdag heb ik premiere, dus het wordt nog even hard oefenen. Ik struikel nog steeds over zinsnedes als 'der dämm'rung zager morgenglanz' en 'vögel, frierend im gezweig der nacht'. Het wordt spannend, maar ik heb er zin in.

Een vol leven, een vol hoofd en daardoor weinig ruimte om het allemaal in een blog op te schrijven. Toch begint nu langzaam het besef door te dringen dat het op een eind begint te lopen. Echt rustig wordt het niet voor ik wegga, maar hopelijk genoeg om jullie nog een keer te kunnen berichten (en mijn leven te leiden inclusief tussendoor soms nog eens adem te halen).

En dan nog maar wat foto's:

Met Erik en Daniëlle en Stef kaarten op de boot van Hel naar Sopot.

Tafelvoetballen in Ygrek.
Eén van de Mazurische Meren.