Beetje gefilosofeer tussendoor

Het gaat allemaal zo snel: over drie weken ben ik alweer in Nederland. Daar heb ik heel veel zin in! Hoewel ik niet weet of ik echt al zin heb om in februari naar huis te gaan. Het lijkt me wel weer heel erg leuk, gewoon thuis te zijn. Maar het jaagt me ook angst aan, gewoon thuis te zijn. Ik vind het misschien nog wel enger om weer naar huis te gaan dan ik het vond om hier te komen. Maar misschien is het wel makkelijker om iets nieuws op te bouwen dan om terug te gaan en proberen terug te vinden wat je achtergelaten hebt. Vooral omdat ik heel graag heb dat het weer precies zo is als voordat ik weg ging. Maar als het net zo is als voordat ik weg ging, is het dan niet net alsof ik dit helemaal niet heb meegemaakt?
Dat deze overwegingen echter geen aanmoediging zijn tot het dan maar hebben van een leuk doch voorspelbaar (voorspelbaar?) leven op één plaats, wordt bewezen door het feit dat ik langzaam aan alweer begin te fantaseren over een half jaar Berlijn. Over een paar jaar dan.

En dan over heimwee. Misschien moeten daar wat misverstanden over uit de weg geruimd worden. Want, hoewel het van me verwacht wordt, heb ik dus geen heimwee. Want waarom zou je naar huis verlangen als hier je thuis is? Het verrast me hoe snel je een nieuw thuis kan opbouwen. Maar als ik me niet lekker voel, helemaal gek word van al het Duits om me heen, of gewoon in een rotbui ben en dan op mijn kleine, koude, tweepersoonskamertje op mijn bed zit, dan zit ik niet op mijn kleine, koude, tweepersoonskamertje op mijn bed, maar dan ben ik thuis. Want Via Santa Caterina, 10, Xenia 2, camera 21, letto B, is nu mijn huis, mijn thuis. En mijn thuis in Utrecht zal ik weer op Irene moeten veroveren als ik in Utrecht kom. Dus heb ik geen heimwee. Natuurlijk denk ik aan Utrecht en aan Apeldoorn zelfs en aan Nederland en vooral aan jullie, al jullie die mijn blog lezen. Ik mis jullie en wil jullie graag weer zien. Maar heimwee... nee. Ik denk dat je, als je lang genoeg weg bent, thuis bent op je nieuwe plaats. Het leven gaat door, ook thuis en dat thuis zal dus zo veranderd zijn, dat ik het nu even geen thuis zal kunnen noemen. Dat geldt nu zelfs in versterkte mate. Ik heb hier wel eens half voor de grap, half serieus opgemerkt dat ik het Nederland van na Van Gogh niet meer zal herkennen. En eerlijk gezegd ben ik daar soms wel bang voor. Zal ik wel thuis komen als ik naar huis ga?

Genoeg gefilosofeer voor vandaag! Wees niet bang dat mijn twijfels daadwerkelijk zo erg zijn als ze hierboven lijken. Om je gevoelens aan anderen en bovenal jezelf duidelijk te maken, moet je zel altijd eerst uitvergroten. Feit is dat ik zin heb om naar huis te gaan en jullie weer te zien, en dat ik daar ook in februari wel weer zin in zal hebben, tenslotte is thuiskomen weer een nieuw avontuur!
Ondertussen probeer ik nog zo veel mogelijk te genieten van mijn tijd hier. Zondag hebben we kerstkoekjes gebakken, en helaas heb ik daar weinig van genoten, vooral vanwege een overdosis aan Duits en Weinachtsgefühl. Tot overmaat van ramp verviel ik weer in mijn aanvankelijke verlegenheid en angst om Duits te spreken. Ik hou veel van mijn Duitse vrienden, maar het werd me allemaal even te veel, onder meer omdat ik mijn eigen Sinterklaasgevoel mis. Kerst is tenslotte maar het op 2 na belangrijkste feest van december. En ten tweede omdat twee Duitse meisjes die ik minder goed ken, mij pas na respectievelijk 2 en 2,5 uur durften te vragen of ik eigenlijk wel Duits verstond! Als ze daar aan twijfelden, hadden ze wel wat eerder op Engels of Italiaans mogen overstappen. En dan was ze blijkbaar ook niet opgevallen, hoewel ik dus geen mond open deed, ik Rike's kookaanwijzingen in het Duits perfect opvolgde. Ach.. de koekjes waren wel lekker.
Verder is het hier nog steeds leuk. Maandagavond gezellig gegeten met Sophie en Bini, gisteravond met de hele clan van het huis waar Bini vanaf februari gaat wonen en weer Sophie en vanavond cocktails gedronken in cafe del corso, volgens mij nog steeds één van de meest kansloze café's van Siena, maar wel dichtbij en de Nederlanders komen er graag. Bovendien zijn mijn nieuwe college's deze week begonnen en is mijn tentamen goed gegaan. Ik heb zelfs mijn en Bini's schoen gezet, om het decembergevoel compleet te maken. Kerst kan komen wat mij betreft. Ik ben er klaar voor! Tot over een maand allemaal!