La vie Erasmus

Dan zit je opeens in het donker. Om je heen zie je nevelige heuvels en iets wat een bosrand suggereert, met niet meer dan enkele mistige lichtstralen die erdoorheen proberen te dringen. Boven je is een brug, een autoweg, waar je net overheen gereden bent en vooral heel veel regen. En kou, en nacht. En toch zit jij in het water. Om je heen hoor je Duits, Nederlands, Engels, Italiaans....
Misschien ben je door een deur gestapt en plotseling in een absurde multilinguistische paralle wereld terechtgekomen. Of je leeft la vie Erasmus en bent op een vrijdagavond rond een uur of zeven met een half dozijn Duitsers, een kwart dozijn Nederlanders, een Belg, een Spanjool en een Deen in de auto gestapt en in de stromende regen naar de zwavelbaden ca. 20 minuten van Siena gereden. En daar zit je dan... te genieten.

Het is weer avond. Om je heen hoor je Italiaans, en muziek. Veel muziek en enthousiaste mensen, die weer Italiaans praten. En dansen, en vrolijk zijn en rood-witte sjaals dragen. En gratis wijn uitdelen. En gratis eten uitdelen. En vrolijk zijn tot diep in de nacht. En waar je ook loopt in de middeleeuwse straatjes van die mooie stad, zie je mensen die dansen en drinken en vrolijk zijn. En bandjes, overal zijn bandjes op straat en mensen die je kent. En het mooiste is: je hebt niets betaald.
Misschien ben je dood en in de hemel terechtgekomen. Zou de hemel er zo uit zien? Of is het een of andere nostalgische afspiegeling van hoe het leven in de middeleeuwen absoluut niet was. Ik denk het niet, want ook dit is la vie Erasmus. Het is een gewone zaterdagavond waarop alle Eramusstudenten ontdekt hebben dat de contrada van de Giraffa feest viert omdat ze in juli de Palio gewonnen hebben. Dus zit je met alle Eramusstudenten in de middeleeuwse straatjes van die contrada, met veel muziek. En bedenk je dat het eeuwig zonde is dat je maar eens in je leven Eramusstudent kan zijn.

En dan is het nog een keer avond. En je hebt met studenten uit allerlei verschillende landen, die je helemaal niet kende (meestal de studenten, soms ook de landen) gepraat. En dan loop je naar huis met een jou onbekende Amerikaanse en ontmoet een jou onbekende Duitse en je praat en praat... in het Italiaans uiteraard. En dan kom je thuis en dan vertelt een jou zeer bekende Italiaanse dat er geen water is, geen douche, geen wc, geen wasmachine. Want er is geen stromend water.
Ook dat is la vie Eramus. En dat is maar goed ook, want als alles hier idillisch zou zijn, zou het maar saai worden, en zou ik bovendien niet terug willen ook... en dat wil ik wel.
Over een half jaar dan...